Wanneer zitten op de trein niet zo evident is als het lijkt

Één van mijn beste vriendinnen stuurt een berichtje in onze groep: een groepje schoolkinderen heeft zich verkleed als Chinezen, een bordje “corona time” erbij en hier en daar een spleetoog. Top, 2020 zijn we.


Ik link even het berichtje van mijn vriendin hier, maar ik wil ook nog iets delen. Racisme is jammer genoeg niet alleen iets dat in corona time naar boven komt. Een aantal jaar geleden zat ik met Cai Ni op de trein. Wel, ik zat neer en toen Cai Ni ook wilde gaan zitten, weigerde de man die ook in de vierzit zat, zijn tas te verplaatsen. Cai Ni vroeg het nochtans héél beleefd, want zo is ze gewoon. De man negeerde haar echter compleet. Mij ook en ik was iets minder beleefd.
Toen ook zijn reisgenoot hem vroeg zijn tas nu toch gewoon te verplaatsen, bleef hij voet bij stuk houden. Ik begreep het langs geen kanten. Pas achteraf, toen ik het verhaal aan mijn mama vertelde, had ik door dat het hier om racisme ging. Ik vroeg dit aan Cai Ni en ze vertelde mij dat zij meteen doorhad hoe laat het was. Dit is nu een aantal jaar geleden en nog steeds ben ik onder de indruk dat dit gewoon zomaar voor mijn ogen gebeurd is.
Corona time of niet, racisme leeft en het mag dan eens gedaan zijn.

Een gedachte over “Wanneer zitten op de trein niet zo evident is als het lijkt

Laat een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s