Dumplinggedachten

“En, ben je blij?” vroeg mijn huisgenote bij de eerste hap van mijn zelfgemaakte dumplings. “Hmm, ik weet niet of het de voorbije 4 uur wel waard was.” zei ik nog. Het duurde twee happen (nodig om één dumpling te verorberen) om tot het besef te komen dat dumplings maken het beste idee van de hele lockdown tot nu toe was.

Dumplings of jiaozi 饺子 zoals ik ze liever benoem, want je bent een sinoloog of je bent een sinoloog. Een gerecht dat zoveel voor mij betekent. En op de een of andere manier kwam dat besef en bijhorende gedachten allemaal los bij het eten ervan, na 4 uur zwoegen in de keuken. Met twee, weliswaar, mijn lief heeft ook geholpen.

Volgens mijn herinnering leerde ik het gerecht pas echt kennen toen ik vijf jaar geleden op buitenlands semester was in Shenyang, een stad in het Noorden van China. We ontdekten een plekje in de straat van de noordelijke uitgang van onze school en sinds die ontdekking kon je ons daar bijna elke zaterdag vinden. Jiaozi zijn er in allerlei soorten, maar mijn favorieten waren toch wel echt de gebakken jiaozi. Met een krokant korstje langs de onderkant en lekker zacht aan de bovenkant, heerlijk.

En zo zaten we daar, elk weekend zo’n 20 van die gebakken of gestoomde deegrolletjes gevuld met varkensvlees en Chinese kool weg te moefelen. Heel gezellig, maar ook wel vaak als remedie voor een kater die we de avond ervoor opgelopen hadden door de vele gratis cocktails in Helen’s bar.

En zo brachten die twee happen mijn gedachten even weer naar het verre China.

No worries, het receptje komt binnenkort online.

Een gedachte over “Dumplinggedachten

Laat een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s